W Krakowie uczniowie wyruszają na spacer po ulicach, które kiedyś były korytem rzeki, uczą się, że każda kropla wody ma znaczenie, i odkrywają, że ich działania naprawdę mogą coś zmienić. Justyna Witek, nauczycielka z Międzykulturowej Szkoły Podstawowej Otwarty Świat im. Fryderyka Chopina w Krakowie opowiada o Code for Blue – programie Fundacji Code For Green, który nie tylko uczy o wodzie, ale przede wszystkim rozwija empatię, sprawczość i współpracę wśród młodych ludzi, pokazując, że prawdziwa nauka zaczyna się poza murami szkoły. 

Z Justyną Witek rozmawiała Iwona Danilewicz. 

Zrozumienie założeń programu Code For Blue w edukacji z perspektywy osoby dorosłej różni się od punktu widzenia młodzieży. Czy napotkałaś trudności w wytłumaczeniu tej perspektywy uczniom? 

Justyna Witek: Uważam, że programy takie jak ten mają ogromne znaczenie, przede wszystkim dlatego, że są spójne z nowymi trendami edukacyjnymi. Chodzi mi przede wszystkim o naukę przez doświadczenie, realizowaną w długofalowych projektach opartych na współpracy – zarówno między uczniami, jak i między nauczycielami. 

Ten projekt wyróżnia się przede wszystkim bardzo silnym rozwijaniem empatii. Spotykam się po raz pierwszy z programem, w którym empatia jest kluczowym czynnikiem decydującym o realizacji całego projektu. To dla mnie wyjątkowo innowacyjne podejście. 

Program uzupełnia, a w pewnym sensie wyznacza, obecny trend edukacyjny, o którym często rozmawiamy na konferencjach. Obecnie w dyskusjach nad podstawą programową, ale także wśród nauczycieli przedmiotów przyrodniczych, pojawia się kwestia, że dzieci często dobrze znają teorię – potrafią opisać budowę komórki zwierzęcej czy roślinnej, wiedzą, jak wyglądają mikroorganizmy pod mikroskopem. Natomiast ich wiedza o otaczającym świecie jest ograniczona – nie potrafią nazwać rzek w swojej okolicy ani powiedzieć, skąd bierze się woda w kranie. 

Program Code for Blue wypełnia tę lukę. Pokazuje dzieciom sens nauki, że wiedza ma zastosowanie w realnym, lokalnym świecie, a nie tylko w książkach czy internecie. Uczy świadomości, że funkcjonują nie tylko jako obywatele globalnej wioski, ale także jako mieszkańcy konkretnego miasta, dzielnicy, szkoły i lokalnego środowiska. To pełnowymiarowy outdoor learning.